Reisverslagen & foto'sKindernieuwsWie gaat er mee?Alles over de bootWaar gaan we heen?

 

 

 

Juni - Van Azoren naar Engeland (1225 mijl; 9 dagen)

We liggen in de haven van Horta op Faial, één van de mooie groene eilanden van de Azoren.

Horta

Het is hier één groot feest. Iedereen heeft een lange tocht gemaakt om hier te komen en dat schept een band. Café Sport is echt té gezellig.

Bar bedankt!

Aad pakt het hele programma nog even mee; een zeer gezellige avond in Café Sport, een toeristische wandeling door Horta, bezoek aan een oude walvisfabriek in Porto Pim waar we een rondleiding krijgen van een oude oud-medewerker. Hier werden vroeger de walvissen naar boven gesleept om verwerkt te worden tot levertraan en vismeel.

Walvis sleephelling

Onze gids tipt ook nog een erg goed lokaal restaurantje: Capote. Met TV's aan de muur en TL verlichting. Het ziet er niet uit, maar smaakt des te beter. De volgende ochtend drinken we koffie met de beroemde vers gebakken appeltaart bij Kees en Ria van de Mariele (paprikateler, dat schept een band). Met spijt zwaaien we Aad weer uit, vanaf nu moeten we ook weer zelf afwassen.

Gelukkig blijven we niet alleen achter. Het lijkt wel een reunie van boten die we het afgelopen jaar ontmoet hebben; Arpeggio, Pooh, St. Raphael, Gangmaker, Mariele, Evolution, Octopus, Espiritu, Stentor, Durk, Yori, Nimrod en Green Saga. Eindelijk zien we ook de Aeolus weer. Oh oh wat een gezelligheid. Met de Arpeggio doen we om de avond oppasdienst, om zo wat van het Café Sportleven mee te pakken. De Pooh organiseert een BBQ, waar bijna 40 mensen verschijnen.

Vertrokkers bijeenkomst

We zijn een paar dagen heerlijk lamlendig, langzaam komt de energie weer terug. Een absolute 'must-do' hier is een schildering maken op de kademuur. De oude Adagio schildering begint al flink te slijten. We vinden een goed plekje voor een nieuwe en gaan aan de slag.

Moet nodig weer eens iemand langs....Nee, niet over de oude Adagio schildering

We huren een auto om Faial te verkennen. Het prachtige weer zorgt ervoor dat de omgeving goed tot z'n recht komt; veel groen, overal hortensia's en mooie uitzichten. Oude vuurtorens en een extra stuk land dat Faial erbij heeft gekregen door een enorme vulkanische uitbarsting. Indrukwekkend.

Zwart is nieuw land

We gaan samen met familie Maes naar Pico, een eiland verderop. Heel luxe in een hotel bovenop de rotskust. Voor het eerst sinds 10 maanden slapen we weer aan wal. De kindjes spelen buiten totdat ze doodmoe zijn.

Als we de DVD toch niet hadden....

Op babyfoonafstand is er een perfect restaurant, waar we o.a. het 7 jarig huwelijk van George en Melanie vieren. Een feestelijke afsluiting van de bijzondere maanden die we samen hebben doorgebracht, want zij blijven nog wat langer op de Azoren. Als de mist wat optrekt genieten we van de groene omgeving, drinken koffie in leuke portugese barretjes, bezoeken een walvismuseum en klimmen in een spannende grot.

Wolven oog?

Vanwege het slechte weer zijn we met de ferry gegaan. Als we terug echter in die roestige bak over de woeste golven deinen, vlak langs een rotswand, vragen we ons af hoeveel veiliger dit is. De kotszakjes worden door onze medepassagiers enthousiast ingewijd. Onze magen zijn wel wat gewend blijkbaar!

Lisanne vond het in het hotel 's nachts maar eng en huilde dat ze terug naar de boot wilde. De tweede nacht klom ze zelfs stiekem bij Sem in het ledikantje, waardoor iedereen wakker werd. Terug op de boot is dus ook weer heerlijk. Wel wat kleiner, maar echt een thuisgevoel.

Langzaam wordt het weer tijd voor actie. Onze Engelandvaarder Joost de Boer komt al over een paar dagen. We dachten dat we niet zoveel meer hoefden doen, maar bij een laatste check van de motorruimte blijkt er koelwater gelekt te hebben. Typisch een 'wegaanbijnaweg' verrassing. Met lichte stress en hulp van de lokale watersportwinkel wordt het opgelost. Echt relaxt vertrekken voor een langere tocht lukt blijkbaar nooit.

Voor de laatste keer doen we geroutineerd alle lange tocht voorbereidingen: mastcheck, groot en klein onderhoud, boodschappen en verse vitamines inslaan. Alle groente en fruit wordt alvast gewassen in het zwembadje. Sem leert meteen alle namen: "wottel", "maat", en "papija".

Kinderbadje altijd handig

Gelukkig is het na een week noodweer opeens zonnig en ziet het weerbericht voor de komende dagen er goed uit.

Wasje draaienWifi contact!

Wel zo fijn nu Joost deze kant op komt met een beperkt aantal vakantiedagen. Hij maakt meteen kennis met ons nieuwe huisdier, we hebben een muis aan boord. Gelukkig heeft Hilda een enorme kater opgedaan bij Café Sport... De mannen weten het muisje wonder boven wonder heldhaftig te vangen. We nemen Tommy toch liever niet mee de oceaan op.

professioneel vangscommitee

De laatste avond Café Sport, om het niet af te leren. Zondagochtend ontbijten we gezellig met wat andere boten bij het lokale bakkertje. Even tanken en dan worden we zondag 19 juni uitgebreid uitgezwaaid door onze Horta vrienden. Toch wel even slikken, die gaan we pas in Nederland weer zien. Tegen de avond varen we weg, langs het mooie eiland Pico.

Pico  bello

Helaas hebben we nauwelijks wind, motor aan dus maar. We kunnen ongeveer 5 etmalen op de motor varen, lang niet de helft van de af te leggen afstand. Het voelt niet goed om meteen al een groot deel van onze dieselvoorraad op te maken. Net als we beginnen te twijfelen wat te doen, gaat het gelukkig een beetje waaien waardoor de halfwinder erop kan.

Drie keer "vertrekken" in 1,5 maand is wat veel, de 1ste nachtwacht valt zwaar. De 2de dag heeft gelukkig veel afleiding in petto. Terwijl de dolfijnen rond de boeg springen, doemt er een groot containerschip op ramkoers op. Na marifooncontact wijkt deze vriendelijk uit en als dat enorme ding net voorbij is, komt een gigantische vinvis even boven kijken en zwemt een paar rondjes rond de boot. Onze 4de walvis dit jaar!

Daar heb je ..weerNo ploblem sil, I change courseVinvis

Daarna varen we twee volle dagen met passaattuig (genua uitgeboomd aan de ene-, grootzeil aan de andere kant) waarmee we voor de wind prima en comfortabel voortgang hebben. Onze opstapper heeft in een paar dagen al het mooie van oceaanzeilen al gezien!

Joost is een grote steun aan boord. Deze blije zeiler geniet volop, is een grote vriend voor de kindjes en zorgt ervoor dat wij niet teveel gaan zeuren. Ook als we dagenlang hoog aan de wind moeten varen, schuin opboksend tegen harde wind (20 tot 25 knopen) en hoge golven, gecombineerd met regen. Midden in de nacht van donderdag op vrijdag zijn we halverwege. We staan er niet voor op om onze krachten te sparen, deze koers is erg vermoeiend.

Voortdurend scheef

Het lijkt wel een slaapestafette. Zodra er iemand z'n ogen opendoet, duikt de volgende meteen het bed in. Als het heel hobbelig wordt helpen de belgische zeeziektepillen erg goed. Ruud vermeldt op de radio dat dit nog dagen zo doorgaat met een verwachte bonus van 5 knopen extra wind. We worden er moedeloos van. Zelfs Joost bekent even een overdosis zeilen te hebben. Wassen en scheren valt niet mee nu en dan gaat het na een tijdje jeuken...

Moeten mannen......met baarden zijn!

Zaterdagnacht (bijna een week onderweg) krijgen we veel buien over. De wind is vlagerig en draait steeds. Wakker blijven is nu geen probleem, dit is actief zeilen: "Pompiedom, ook deze dag gaat weer om" (citaat Ewoud).

Hoewel Lisanne deze tocht voor het eerst vraagt hoeveel nachtjes het nog is en Sem af en toe roept "fiets, steiger" lijken zij nergens last van te hebben. Aquarius sleept ze er doorheen met regelmatig een cadeautje in de flipper. Ze zijn heerlijk vrolijk, spelen gewoon door op het schuine bankbed, kijken 's middags DVD's en slapen als roosjes. Wat een schatjes!

Zodra we wat minder wind hebben, creëren we een douche window door even te motorsailen. Daarna gaan we fris weer in de schuine stand. Omdat Engeland precies in de wind ligt, besluiten we uit te wijken naar... Camaret, bij Brest. We hebben geen gedetailleerde kaart maar via mail ontvangen we een paar waypoints waarop we binnen kunnen varen: moderne navigatie. Maandag draait de wind nog verder waardoor ook Camaret niet meer te bezeilen is, frustrerend. Bij het afwassen of koken vliegt alles in het rond en naar het toilet wordt steeds grotere acrobatiek. We zitten er nogal doorheen. (Pompiedom...)

Gelukkig zorgt Daphne voor wat afleiding: een oververmoeide duif, die een stukje meevaart. De kindjes kennen alleen papegaaien, walvissen, dolfijnen en Nemo's. Ze vinden het maar een raar beest.

Of zou het Dolly weer zijn?

Net als we het beu zijn om de flatsen van het teakdek te poetsen, besluit Daphne weer verder te vliegen.

Vandaag, dinsdag en bijna 1,5 week onderweg, komt eindelijk de verlossing. Nog 80 mijl te gaan en de wind is de goede kant opgedraaid! Is het toch nog haalbaar om voor donker binnen te zijn vanavond? Het einde van onze laatste lange tocht nadert, opeens toch een gek idee. Vannacht zijn we de lijn gepasseerd die we vorig jaar van Engeland naar Spanje gevaren hebben. Formeel zijn we dus 't rondje rond, we worden er een beetje melancholiek van.

In de verte zien we de prachtige bretonse witte rotskust opdoemen, adembenemend mooi.

Zou dit aan Engeland vastgezeten hebben?

Aan de kade staat de bemanning van de Pooh ons al op te wachten, terwijl de avond valt. En als we met een glaasje zitten na te praten is de grootste ellende eigenlijk alweer vergeten. Moeilijk om uit te leggen hoe heerlijk het is om er te zijn. We zijn weer op europees vasteland!

SjorsRuud, Joost en Sonja